تبلیغات
وطنم خاك تنم - در امواج سند

وطنم خاك تنم

ایران سرای من است و به ان افتخار می كنم

در امواج سند



به مغرب سینه مالان قرص خورشید              نهان میگشت پشت کوهساران

فرو می ریخت گردی  زعفران رنگ               به روی نیزه ها و نیزه داران

*

زهر سو بر سواری  غلط میخورد                  تن  سنگین  اسبی  تیر خورده

به  زیر  باره   می  نالید  از   درد                  سوار  زخم  دار   نیمه  مرده

*

نهان می گشت  روی  روشن روز                  به  زیر دامن  شب در سیاهی

در آن تاریک شب می گشت پنهان                  فروغ  خرگه   خوارزمشاهی

*

دل خوارزمشه  یک  لمحه  لرزید                   که دید  آن  آفتاب بخت ؛خفته

ز  دست    ترک  تازی  های  ایام                   به آبسکون شهی بیتخت خفته

*

به   خوناب   شفق   در  دامن   شام                 به خون آلوده  ایران کهن  دید

دران دریای خون درقرص خورشید                غروب  آفتاب   خویشتن   دید

*

به چشمش ماده آهویی گذر کرد                     اسیر و خسته و افتان و خیزان

پریشان حال آهو بچه ای چند                        سوی مادر دوان وز وی گریزان

*

چه اندیشید آن دم کس ندانست                       که مژگانش به خون دیده تر شد

چو آتش در سپاه دشمن افتاد                         ز آتش هم کمی سوزنده تر شد

*

زبان نیزه اش در یاد خوارزم                        زبان آتشی در دشمن  انداخت

خم تیغش بیاد ابروی دوست                          به هر جنبش سری در دامن انداخت

*

درآن باران تیغ وبرق پولاد                           میان شام رستاخیز می گشت

در آن دریای خون در دشت تاریک                 بدنبال سر چنگیز می گشت

*

میان موج می رقصید در آب                        به رقص مرگ اخترهای انبوه

به رود سند می رقصید بر هم                       ز امواج گران کوه از پی کوه

*

نهاده دست بر گیسوی آن سرو                       بران دریای غم؛نظاره می کرد

بدو میگفت:اگر زنجیر بودی                          ترا شمشیرم امشب پاره میکرد

*

اگر امشب زنان و کودکان را                         زبیم نام بد در آب ریزم

چو فردا جنگ بر کامم نگردد                         توانم کز ره دریا گریزم

*

بیاری خواهم از آنسوی دریا                          سوارانی زره پوش و کمانگیر

دمار از جان این غولان کشم سخت                  بسوزم خانمانهاشان به شمشیر

*

شبی آمد که می باید فدا کرد                           براه مملکت فرزند و زن را

به پیش دشمنان استادو جنگید                           رهاند از بند اهریمن وطن را

*

پس آنگه کودکان را یک به یک خواست             نگاهی خشم آگین در هوا کرد

به آب دیده اول دادشان غسل                         سپس در دامن دریا رها کرد

*

زنان چون کودکان در آب دیدند                  چو موی خویشتن در تاب رفتند

وزان درد گران بی گفته شاه                      چو ماهی در میان آب رفتند

*

شهنشه لمحه ای بر آبها دید                       شکنج گیسوان تاب داده

چه کرد ار آن سپس تاریخ داند                   به دنبال گل برآب داده

*

شبی را تا شبی با لشگری خرد                  زتن ها سر؛ز سرها خود  افکند

چو لشگر گرد بر گردش گرفتند                 چو کشتی بادبان در رود افکند

*

چو بگذشت از پس آن جنگ دشوار             از آن دریای بی پایاب؛آسان

به فرزندان و یاران گفت چنگیز                 که گر فرزند باید؛باید ایشان

*

بلی آنان که از این پیش بودند                    چنین بستند راه ترک و تازی

ازآن این داستان گفتم که امروز                  بدانی قدر و بر هیچش نبازی

*

به پای هر وجب خاکی ازین ملک                چه بسیار است آن سرها که رفته

ز مستی بر سر هر قطعه زین خاک                خدا داند چه افسرها که رفته



[ پنجشنبه 19 دی 1392 ] [ 07:06 ب.ظ ] [ هانیه نوری ]

[ نظرات() ]


مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه